Karla Gelen Emektup

İleti İçinde ‘İleti’

  

‘Düzyazılar/Deneme’ bölümündeki ‘kar’lı yazımı okuyan bir dostum, “Eğer yazının dilini anlamayanlar varsa, onları bu hâle getiren eğitim sistemi utansın. Okullarda Divan Edebiyatı neredeyse hiç okutulmuyormuş” diye başlamış emektubuna.  

Dostum ben yaşlarda… Mektubunda dedikleri, ilk bakışta, eskilerde kalmışların aralarında dertlenmeleri gibi gelebilir. Değil. Onu iyi tanıyorum: günceli, yaşadıklarıyla ve gelecekle birlikte algılayan bir aydınlık kişi… Kısacık iletisine, hemen herkesin pay çıkaracağı ‘iletiler’ sıkıştırıvermiş:

“Herhalde 6-7 yıl olmuştur. Bir öğlen vakti yemekten döndüm, gençler bilmece çözüyorlarmış. ‘Neşe Hanım, gölge nedir’ diye sordular. Hiç düşünmeden ‘saye’ dedim.  Boşluğu dolduruvermiş.

Ay, siz ne çok şey biliyorsunuz’ dedi biri. ‘Yok, evladım, ben çok şey bilmiyorum, ama maalesef siz hiçbir şey bilmiyorsunuz’ diye cevap vererek onlara hemen bir Nedim okudum: ‘Güllü diba giydin amma korkarım âzâr eder / Nazeninim saye-i har-ı gül-i dîbâ seni.’ Tabii bunu tercüme etmem de gerekti. Bakın, dedim, adam ne ince: elbisedeki gülün dikeninin gölgesi, sevdiğini incitecek diye korkuyor. Onun için de aşklar o zamanlar daha güzel ve sürekli yaşanırmış. Siz ne yapıyorsunuz şimdi? ‘Çıkalım mı? Çıkalım.’ ‘Bıktım, vazgeçelim. Vazgeçelim.’ Konuşma bu minvalde epeyce devam etti.” 

Mektup sürüyor: 
 
“Bizim buralarda da dün pek güzel kar yağdı. Arasında sığırcıklar uçuştu durdu. Hâlâ da atıştırıyor… Evde, sıcak odada olunca insana pek hoş geliyor. İlkokul ders kitaplarımızda Hasan Âli Yücel’in bir şiiri vardı, bilmem hatırlar mısınız? ‘Kar, ne yumuşak, ne de ak? / Görünce biraz sıcak / Eriyip su olacak. / Onu uzaktan gören / Kuş tüyleri sanacak’ gibi dizeleri vardı. Kar şiiri denince, ilk aklıma gelen, ilk ezberlediğim -ve de zorlukla ezberlediğim- bu şiir olur. 6-7 yaşlarındaydım.”

*

İşte böyle… İyi etmişim o yazıyı yazmakla, dedim kendi kendime. Ama bir şey söyleyeyim mi: sakın genelağda aramaya kalkışmayın, Neşe Hanım’ın, -pek çok şeyle birlikte- karanlıklara atıldığı derinliklerden gün yüzüne çıkardığı Hasan Âli Yücel’in o kar şiiri oralarda yer almıyor. Bendeki kitaplarda da yok. Tek avuntum/umudum, bu yazıyı okuyanlardan onu bir bilenin çıkması…  

İnal Karagözoğlu

Yarımca, 18 Şubat 2008

© 2008 İK

{lang: 'tr'}

Post a Comment

Improve the web with Nofollow Reciprocity.