Ateş Hattı ya da…

İkinci Gençlik Halleri

Bir hatırını sorayım, demiştim, merhaba der demez konuşmama fırsat vermeden atıldı:
- Şimdi ben de seni arayacaktım!…

Yaşlı komşumun çok heyecanlı olduğu belliydi. Merakla sordum:
- Hayrola abi!… N’oldu?!

Dediklerimi duymadı bile:
- Bu gece, dedi, bir rüya gördüm… Onu anlatmak istiyordum sana.

Dün yine doktora gidecekti; onunla ilgili şeyler anlatacak diye beklerken bir rüya dinleyeceğimi öğrenince gülmeye başladım. Komşum, gülmeme bir anlam verememişti; sesinden alınmışlık okunuyordu.

Kalbi yine başkaldırmıştı, günlerdir hastanelerle uğraşıyordu; doktoru her seferinde, “Hiç olmazsa bir on gün kadar seni burada takibe alalım” diyorsa da, o, kedilerini yalnız bırakamıyordu bir türlü. Aralık ortalarından beri tek başınaydı; yengeyi Adana’ya yollamıştı. Kaç kez “Biz kedilerine bakarız, sen rahat rahat git yat hastanene” demiştik, ama bir türlü razı edememiştik. İnatçının biriydi…

- Rüya mı gördün? Hayırdır inşallah!

Birazcık sakinleşmiş gibiydi; alınmışlığı da silinivermişti; bunu yanıtından anladım:
- Hayırdır hayır… Kötü bir şey değil. Hem de seninle ilgili…

- Nasıl yani?…

Güldü. Bir anlık suskunluktan sonra:
- Sırma gibi saçları vardı, dedi… Işıklar saçıyordu…

Belli ki rüyasını anlatmaya aradan bir yerden başlamıştı. Sormadan edemedim:
- Kim abi?

- Saçları saçları!.. Kızın saçları…

Sesinden, sözlerinin akışını kesmiş olmamdan hoşlanmadığı belli oluyordu. Susmam gerektiğini anlamıştım; bırakayım anlatsındı. Hiç konuşmadan sonuna kadar dinleyecektim… Ne bir soru soracaktım ne bir yorumda bulunacaktım… Susmuştum.

- Dinliyor musun!?

- Evet, abi, dinliyorum.

Anlaşılan, o konuşurken araya laf sokuşturmam canını sıkıyor olsa da, anlattığı şeye ilgi duyduğumu belli etmemi istiyordu komşum.

- Merak etmedin mi, diye sordu.

- Neyi abi?

- Neyi olacak, kızı tabii ki, dedi. Kız seninleydi!… Romandaki kız yani…

Durum, anlaşılamaz bir yöne kayıyordu.

- Deme abicim, dedim, romanda da olsa, aman, kimse duymasın!

- Yok canım, ikiniz yalnızdınız. Kimse görmedi… Hem rüya dedim ya, endişelenme.

- Sen görmüşsün ya abi, dedim, yetmez mi?!…

Alınmıştı: Kırk yıllık dostumu bilmez miydim? Anlatmayı kesti. Basbayağı alınmıştı işte… Şakaya hiç gelmezdi. Susuyordu.

Seslendim:
- Abi!?…

Ses seda yoktu. Biraz bekleyip sordum:
- Güzel miydi bari?

- Evet.

Sert bir ‘evet’ti bu. Baktım sonrası gelmiyor, belki o ilk heyecanına kavuşur diye kızın yaşını sordum. Doğrusu, arkadaşımın rüyasını ben de merak etmeye başlamıştım. Tabii romanı da…

- On altı. Hadi bilemedin on yedi…

Durum ciddiydi.

- Güzeldi ha? Ve on yedi yaşında?!…

- Ne diyorsun birader, dedi, güzel de ne kelime!… Melek melek!…

- Bize de öylesi yakışır…

Artık canlanmıştı. Belli belirsiz kıskançlık sezilen bir edayla, ama coşkuyla anlatıyordu artık:
- Nasıl söylesem, sanki şeffaftı kızın vücudu… İçinden bir ışık yayılıyordu etrafa…

Kendimi tutamayıp sordum:
- Çıplak mıydı!?…

Öylesine kaptırmıştı ki, bu kez duymadı beni. Rüyasını yaşıyordu… Anlatmasını sürdürdü:
- Saçlarına düşen güneş ışıkları, daha da parlaklaşarak aksediyordu göklere doğru…

- Eyvaah!… Güpegündüzdü, öyle mi, dedim.

Kendi kendime verdiğim sözü unutuvermiştim… Üstelik, basbayağı dalgaya alıyordum dostumun anlattıklarını. Oysa o kendinden geçmiş bir durumdaydı. Belli ki pek etkilenmişti rüyasından… Sözlerimi algılayamıyordu; dedim ya, rüyasını yaşıyordu:
- Sen, bir roman yazmışsın güya. Önce o romanı okuyorum, sonra da kızı görüyorum… Romanın adı ‘Ateş Hattı’ymış… Sen bir kıza âşık olmuşsun da bunu romanında anlatmışsın… Sen evlisin; kızla bir araya gelemeyeceğin için, aşkını, ‘Ateş Hattı’ diye adlandırmışsın. O hattın ne o tarafına geçebiliyormuşsun ne bu tarafında durabiliyormuşsun… Tam üzerindeymişsin; dediğine göre bıçak sırtındaymışsın… Bana okuyayım diye romanı veriyorsun… İnce bir şey… Diyorsun ki, “Yaşlıyım ama ruh yaşlanmıyor… Gönlüm genç. Ama, bulunduğum şartlar da kızla arama bir duvar örüyor: bir ateş hattı sanki. Ben de aşkımı bu kitaba döktüm”. Rüya bu ya, romanı okuduktan sonra da seni o kızla görüyorum… Kız, tam da senin kitapta anlattığın gibi: Gün ışığı saçlarının arasından süzülüp sarıya dönüşürken onun bakışlarındaki maviliği görüyorum.

Arkadaşım sustu. Dalıp gitmişti… Sessizliği bozan ben oldum:
- Evet abi, sonra?…

Kendine gelmesi uzun sürdü. Sonra, titreyen bir sesle:
- Bitti, dedi, seni onunla beraber gördüğüm sırada uyandım.

- İyi ki uyanmışsın abi!… Yoksa …

Şakamı duymadı. Aklı rüyasındaydı:
- Ne kadar etkilendim bilsen, dedi, unutmayayım diye bir yere yazmak istedim, ama baktım ki olmuyor, kâğıda dökülünce bir şeyler eksiliyor, ben de, rüyamı kendime anlata anlata sabahı ettim… Uyursam unuturum diye korktum… Sana anlatmak için saatin biraz daha ilerlemesine bakıyordum ki sen aradın.

- Abicim ihtiyarlıyoruz, dedim, bak, sana malum olmuş… Dahası yok!

Dostumun anlatacağı başka bir şey de yoktu… Görüşmek üzere iyi günler dileyip tam telefonu kapatıyordum ki, aklıma geldi:
- Abi seni niye aramıştım, biliyor musun, dedim.

- Niye?

- Hatırını sorayım, demiştim. İyisin ya? Doktora gi…..

Sözümü bitirmeme olanak vermedi:
- İyiydim, dedi, dün geceye kadar iyiydim… Ne zaman ki seni o sarı saçlı mavi gözlü kızla gördüm, …

Sözlerini tamamlamadı, “Hadi eyvallah… Yine de görüşelim” deyip telefonu kapatıverdi.

“Yine de görüşelim” ha?!… Ne demekti bu?

İnal Karagözoğlu
Yarımca, 11 Mayıs 2005

© 2005 İK    

{lang: 'tr'}

Post a Comment

Improve the web with Nofollow Reciprocity.